25-04-05

columbarium

Hallo allemaal,
 
We hebben een steen op het columbarium laten plaatsen.




21:37 Gepost door blinkie | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

02-03-05

Afscheid

Heden zondag om 5 voor 12 's middags is onze moeder waarvoor deze blog gemaakt is, in stilte overleden. Ze heeft geen doodsstrijd gehad maar is rustig ingeslapen, vermoed ik.
Ze had in het rusthuis een longontsteking opgelopen en had slikproblemen door de parkinson waardoor ze de dagen ervoor ook al minder kon eten en drinken. Dus had ze ook al een beetje uitdrogingsverschijnselen. Ik schrijf hieronder een kleine afscheidsbrief.
 
Moeke,
 
Ik ben als kind altijd al een moederskindje geweest.
altijd hing ik aan je rok, altijd zat ik op je schoot,
dan zong je een liedje en danste met mij,
je was mijn speelkameraadje,
later was ik een puberkind, niet héél lastig maar wel wat gemakzuchtig,
Als ik het al eens moeilijk had, altijd vond ik troost. Je hield mijn hand vast en gaf me een knuffel. Wat zal ik die missen. Je lieve lach, je zachte stem, je héél groot optimisme.
Later werden we vriendinnen we  gingen samen winkelen of naar de markt. Of naar Wechelderzande, wandelen met de honden. Ik zag je toch zo graag, 'k wilde toch zo graag dat je je altijd goed voelde. Dat is me altijd redelijk goed gelukt tot meneerke parkinson zijn stokken in de wielen kwam steken. Hij heeft het je niet gemakkelijk gemaakt maar je hebt gevochten. Glimlachend zachtaardig zoals je was. Toch kwam er iets in je leven waar je niet kon tegen vechten, het enige wat je kon doen is hier en daar al eens iets vergeten, eerst een kleinigheid dan iets dat meer belangrijk was. Waar is de boter? in de keukenkast. Waar is het brood? dat weet ik niet meer. Dingen die je allemaal hebt meegemaakt. Je had een rustig leven vol zachtheid geduld en nederigheid en liefde, zo zal ik je herinneren, altijd met een glimlach; hoe moeilijk het ook was.
Dag Moeke,

 

ik hou van jou en zing en liedje als afscheid.

 

Voor elk moment waarop je mij hebt blij gemaakt

Voor elk verdriet waarvan je mij hebt vrij gemaakt

Voor elke keer dat je bij mij vertrouwen zocht

Voor elke schakel die ons nauwer binden mocht

Voor elke goedheid die ik ondervinden mocht

Zeg ik je dank, zeg ik je dank, zeg ik je duizendmaal dank.

 


 
.

01:08 Gepost door blinkie | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

16-09-04

Tips om met mensen om te gaan

Hallo Allemaal,
 
Ik schrijf hier wat tips om met mensen met de ziekte van parkinson om te gaan.
 
Als ze willen stappen en ze zijn niet erg goed meer in het stappen, dus schuifelen of bijna vallen. Begeleid hen dan altijd in de mate van het mogelijke, geef ze best een arm want als je de twee handen vastneemt zodat jij achteruit gaat en de patiënt vooruit heb je de neiging om teveel te gaan trekken en dan kunnen de benen wel eens blokkeren.
Ze schuifelen met héél kleine soms bijna onzichtbare pasjes. Volg vooral het ritme van de patiënt, dit is héél belangrijk. Soms helpt ritmisch tellen wel eens om de stappen regelmatiger te krijgen.
Dus bij elke tel zet je een stap. Ook op een rustig ritme. Eens de patiënt het ritme gewend is kan je dat een beetje opdrijven om zo te proberen de snelheid wat te veranderen.
Altijd goed oppassen voor vallen want daar zijn ze héél gevoelig voor.
Als je stapt met de patiënt en  hij is rustig en ontspannen en denkt niet aan zijn ziekte zal hij spontaner beginnen lopen. Dit is niet altijd mogelijk om dat gedaan te krijgen maar het is wel zo.
 
Laat hem bij het aankleden zoveel mogelijk zelf nog doen indien mogelijk. Wees niet te snel behulpzaam om te zeggen kom ik zal het wel doen. Als hij het vraagt is dat geen probleem maar laat het de patiënt eerst zelf proberen. Parkinpatiënten zijn altijd héél traag in hun bewegingen. Heb geduld.
 
Als zijn geest niet zo goed meer is en vergeet al eens iets waar hij het gelegd heeft. Wees dan niet boos en zeg dat je het samen zal zoeken. Meestal weet hij nog wel dat hij het verkeerd heeft gelegd en ze kunnen daardoor erg in de war zijn. Heb daar begrip voor.
 
Ik hoop dat ik jullie zo een beetje heb kunnen helpen. Als je nog vragen hebt, smijt ze op de shoutbox en ik zet het antwoord hier.
 
Groetjes,
 
 
Blinkie
 

21:04 Gepost door blinkie | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

informatie

Hallo Allemaal,
 
Ik  heb gelezen dat jullie informatie zoeken over de ziekte van Parkinson,
 
ik kan jullie al melden dat er een gezondheidsbeurs door gaat in hangar 15 cockerilkaai 50 antwerpen op 18 en 19/9/2004. Daar zal de vereniging van de mensen met ziekte van Parkinson aanwezig zijn. Daar zijn zeker brochures te verkrijgen.
 
Op volgende website vind U meer informatie over de beurs.
 
http://www.gezondheidsbeurs.com/
 
Ik zal trachten deze avond de antwoorden te geven op de andere vragen die aangekomen zijn via de shoutbox.
 
Groetjes,
 
Blinkie

12:53 Gepost door blinkie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-07-04

dementie

Mijn moeder is opgenomen in de gesloten afdeling van het rusthuis. Daar verblijven de bejaarden waarvan de dementie zover gevorderd is zodat het onmogelijk is om in het gewone rusthuis te blijven. Voor haar is het waarschijnlijk een hele aanpassing. Voor ons ook want ze eten daar om half vijf en om half zeven leggen ze de moeilijkste patiënten al in bed zodat ze rustig zouden zijn.

23:24 Gepost door blinkie | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

19-09-03

Goede voeding

Vermoeidheid en een tekort aan energie zijn bekende verschijnselen bij de ziekte van Parkinson. Ook is gewichtsverlies een veel voorkomende klacht. Daarom is het belangrijk om in ieder geval voldoende energie via de voeding op te nemen. Wanneer uw voeding goed is samengesteld, besc hikt het lichaam op ieder moment op een goede inname over voldoende voedingsstoffen

 

 

De afbeelding komt van de website .www.medicine-worldwide.de


21:21 Gepost door blinkie | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

24-08-03

Het ontstaan van de ziekte

Deze keer geen symptomen aan de zijkant, daar raakt het nogal vol vind ik, daarom dat ik ze een keertje hier zet.

De ziekte ontstaat door het afsterven van zenuwcellen in de middenhersenen. Deze zenuwcellen produceren de boodschappersstof dopamine. Als 60% van de hersencellen is afgestorven kan het nog zijn vijf tot twintig jaar duren voordat de ziekte zich manifesteert. Als 80% van de dopamineproducerende cellen is afgestorven treden pas de zichtbare verschijnselen op.
Dopamine is een neurotransmitter, een stof die nodig is om de signalen door te geven van de ene hersencel naar de andere. We hebben allemaal dopamine in onze hersenen maar mensen met de ziekte van Parkinson hebben er te weinig van.
Tot nu toe zijn er alleen medicijnen die de symptomen van de ziekte tijdelijk verminderen.
De diagnose is door een arts heel moeilijk te stellen omdat er nog andere ziekten zijn die dezelfde verschijnselen hebben dan de ziekte van Parkinson
De ziekte is niet dodelijk, de gemiddelde levensverwachting is vrijwel even hoog als die van mensen zonder de ziekte van Parkinson.





22:08 Gepost door blinkie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-08-03

Gisteren gaan winkelen

Gisteren mijn moeder een beetje verwend. 's morgens vroeg om 0900u stond ik al in het rusthuis om ze op te halen. Hier is het markt op zaterdagmorgen en nu dat mijn kindjes niet thuis zijn heb ik eens de kans om rustig met haar te winkelen. Medicijnen voor een hele dag meegekregen. We hebben een eigen rolwagen die gemakkelijk op haar kamer kan staan. Dus als er iemand met haar weg wil is dat heel gemakkelijk. Ze heeft een tijdje in de rolwagen gezeten om over de markt te kuieren maar ook een beetje gewandeld, terwijl ze zelf de rolwagen voortduwde om toch wat steun te hebben. Na de middag zijn we nog voor schoenen en pantoffels gaan zien. Ook een lampje voor op den tv te zetten zijn we gaan zoeken maar hebben het niet gevonden. Zo rond een uur of vier zijn meestal haar medicijnen uitgewerkt, dan kan ze bijna niet meer stappen. Dan duurt het zeker vijf minuten om van de zetel naar de wc te geraken. 's avonds hebben wij gebarbequed en zij wou graag een boterhammeke met een geplette banaan eten. Het had haar heel goed gesmaakt zei ze. Zo dat was weer het verhaal van een parkinsonpatiënt.

12:54 Gepost door blinkie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-08-03

nog een tekstje bijgezet

Liefste mensen,
 
Ik dacht, 't is zo lang geleden dat ik nogeens wat bij de kenmerken van parkinson heb gezet dat ik het dan ook maar gelijk gedaan heb. Ze staan links bovenaan 't is niet zoveel, iedere dag een beetje en zo zal stilaan wel alles erop komen hoop ik.
Groetjes,
 
PS: Als je comentaar hebt of een vraag, stel ze gerust, je mag ze ook gelijk in de shoutbox zetten.

20:26 Gepost door blinkie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-08-03

Lekker ijsje


Vandaag nog eens mijn moeder gaan bezoeken in het rusthuis. Ik had ander buisjes laten steken op haar hoorapparaten omdat ze hard geworden waren. Ze heeft ze dus terug kunnen gebruiken en dat scheelt een stuk in de communicatie. Nog even uitgelegd hoe de nieuwe draagbare telefoon werkt want ze moet een aantal knopjes gebruiken voor ze kan telefoneren en dat vlot niet zo goed meer. We zijn naar gewoonte iets gaan drinken in de cafetaria. Ze kan zo genieten van een kopje thee en een ijsje. Haar parkinson had zich rustig gehouden vandaag want ze was redelijk goed. Meestal is haar onderlip heel stijf en dat was vandaag niet zo. Waar ze wel last van had zoals gewoonlijk als haar medicijnen uitgewerkt zijn, dat ze wil stappen maar haar benen willen niet vooruit gaan. Zoiets voelt men niet aankomen, dat is er plots ineens en dan is het héél gevaarlijk om te vallen, zelfs met een rollator. Rond 5 uur zijn we terug naar haar verdiep gegaan omdat ze om dat uur gaat eten. Het afscheid is altijd een beetje moeilijk, twintig kusjes, daarna nog wat uitwuiven tot we de lift inzijn, maar ja dan bedenk ik dat ik haar weer eventjes gelukkig gemaakt heb.
Hiernaast ziet u ze smullen van haar ijsje.


21:34 Gepost door blinkie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-08-03

ik bibber en ik beef

Ik bibber en ik beef,
'k vind het spijtig dat ik zo leef,
ik zou het zo graag anders willen,
maar ik sta altijd precies te trillen,
nooit zit ik eens stil,
hoe graag ik dat ook wil,
het doet mij soms verdriet,
want ik kan het niet,
soms dan wil ik zo graag lopen,
maar dan kom ik er aangekropen,
precies een slak die voortkruipt met zijn huisje op zijn rug,
ik doe alles oh zo traag en niet zo vlug,
ik wil zo graag met mijn dochter praten,
maar mijn mond wil weer niet mee,
hij is weer zo stijf, dat is weer voor een uur of twee,
ik stap van de zetel naar de stoel,
en daar is weer dat raar gevoel,
dat mijn ene been weer niet wil bewegen af en toe,
oppassen nu dat ik niet val!! Maar hoe?
'k hou me vast aan de kast, aan de tafel, aan de muur,
je wordt dat gewend op den duur,
Wandelen zonder rolwagen gaat niet meer,
want dan moet ik stoppen telkens weer,
Ach wat zit ik nu te klagen,
dat zit ik mij hier af te vragen,
'k ben nu van het schrijven moe,
want mijn oogjes vallen toe


20:34 Gepost door blinkie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

31-07-03

Het verhaal van mijn moeder

Mijn moeder is altijd een hard werkende vrouw geweest. Met twee kinderen in huis heb je ook wel je handen vol. Altijd in de weer geweest in allerlei verenigingen. Bij de KAV, bij de ouderlingenbond. Ze reed altijd overal met de fiets naartoe. Op een gegeven moment begon het ons op te vallen dat ze regelmatig viel met haar fiets. Ze was ook altijd moe zei ze. Ze vergat al wel eens iets en had ook problemen om goed haar huishouden te kunnen doen. Ze waren met hun tweetjes en hadden een groot huis, bovendien was mijn vader bijna blind wat ook nog eens extra werk meebracht. Ze was toen ongeveer 70 jaar. Zo'n twee jaar later is bij haar de ziekte van Parkinson vastgesteld. Ondertussen was mijn vader gestorven en was het huis te groot geworden voor haar. Ze is dan verhuisd naar een appartement in de zelfde gemeente. Ik wou liever dat ze dichter bij mij kwam wonen maar ze wou in haar vertrouwde omgeving blijven. Daar heeft ze twee jaar gewoond en is dan weer verhuisd naar een serviceflatje van de gemeente. Haar geheugen was toen al erg verslechterd wat een spiijtige eigenschap is van de ziekte van Parkinson. Het werd moeilijker en moeilijker om zelfstandig te wonen, zo is het er uiteindelijk beslist met haar goedkeuren dat we een aanvraag zouden doen voor een bejaardentehuis. Daar verblijft ze nu van Februari van dit jaar. Ze heeft er haar eigen kamertje, op tijd haar eten en drinken. Ook voor ontspanning wordt er regelmatig gezorgd. Ze is eigenlijk veel te jong om in een bejaardentehuis te zijn maar door haar slechte mobiliteit was er geen andere oplossing. De andere inwoners zijn zo rond de 80 à 90 jaar.

 



22:12 Gepost door blinkie | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |