31-07-03

Het verhaal van mijn moeder

Mijn moeder is altijd een hard werkende vrouw geweest. Met twee kinderen in huis heb je ook wel je handen vol. Altijd in de weer geweest in allerlei verenigingen. Bij de KAV, bij de ouderlingenbond. Ze reed altijd overal met de fiets naartoe. Op een gegeven moment begon het ons op te vallen dat ze regelmatig viel met haar fiets. Ze was ook altijd moe zei ze. Ze vergat al wel eens iets en had ook problemen om goed haar huishouden te kunnen doen. Ze waren met hun tweetjes en hadden een groot huis, bovendien was mijn vader bijna blind wat ook nog eens extra werk meebracht. Ze was toen ongeveer 70 jaar. Zo'n twee jaar later is bij haar de ziekte van Parkinson vastgesteld. Ondertussen was mijn vader gestorven en was het huis te groot geworden voor haar. Ze is dan verhuisd naar een appartement in de zelfde gemeente. Ik wou liever dat ze dichter bij mij kwam wonen maar ze wou in haar vertrouwde omgeving blijven. Daar heeft ze twee jaar gewoond en is dan weer verhuisd naar een serviceflatje van de gemeente. Haar geheugen was toen al erg verslechterd wat een spiijtige eigenschap is van de ziekte van Parkinson. Het werd moeilijker en moeilijker om zelfstandig te wonen, zo is het er uiteindelijk beslist met haar goedkeuren dat we een aanvraag zouden doen voor een bejaardentehuis. Daar verblijft ze nu van Februari van dit jaar. Ze heeft er haar eigen kamertje, op tijd haar eten en drinken. Ook voor ontspanning wordt er regelmatig gezorgd. Ze is eigenlijk veel te jong om in een bejaardentehuis te zijn maar door haar slechte mobiliteit was er geen andere oplossing. De andere inwoners zijn zo rond de 80 à 90 jaar.

 



22:12 Gepost door blinkie | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Volgens mij zit mijn moeder in de beginnende fase van parkison, wat moet ik nu doen?

Gepost door: janny | 27-05-07

Lieve mensen, ik heb een man met vergevorderde Parkinson.Altijd werd er gezegd, dat is beven,stijfheid enz. Ik moet helaas vaststellen dat er nogal luchtig over gedaan word. Het karakter verandert, achterdocht, koopverslaving, agressie, het roepen, enz. maken de ziekte heel zwaar om dragen, zowel voor de patient als zijn verzorger(echtgenote). Ik hou me sterk,maar huil vanbinnen

Gepost door: Erna | 28-02-09

Super mooie blog! Werkelijk sterke vrouw! Ik ben 31 en heb Parkinson sinds vorig jaar vastgesteld door professor Cras UZA Antwerpen. Ik sukkelde hierop na informatie te zoeken over de Lilse Bergen. Het is ook fijn te lezen dat haar dochter er was voor haar!!

Gepost door: Wendy | 07-03-09

Parkinson -Mr.Van Quickelberghe Ik kan het verdriet en de ontredderig in uw familie bij de ziekte van uw vader zeer goed begrijpen.Ik heb het immers allemaal zelf meegemaakt, maar laat me eerst aanstippen dat de ziekte zich niet bij elke Parkinson patient op dezelfde wijze manifesteert.
Toen de diagnose "Parkinson" bij mijn man in '92 (hij was toen 55) werd vastgesteld, zijn wij door onze neurologe, Dr.Geens van Klina te Brasschaat(Antw), zeer goed begeleid en hadden altijd een goede relatie met haar. De 1e 10 jr zijn nagenoeg zonder moeilijkheden verlopen,mits regelmatig pillen innemen .Toen in 2002 begonnen er meer ongemakken op te duiken.Meer pillen en frequenter doktersbezoek.Stilaan ook karakterveranderingen ,jazeker,ze horen bij de ziekte,onzekerheid,ongeduld,paranoia,koopverlaving,woedeuitbarstingen voor futiliteiten en agressie. Ik durfde op de duur niets meer te weigeren uit angst voor de ruzies en gaf hem steeds zijn zin.Ik kon ook niets goeds meer doen en kreeg verwijten en opmerkingen te horen die pijn deden.Ze trappen werkelijk op je hart,niettengenstaande je altijd voor hen klaar staat.Vanaf nov.'08 ging het kliniek in en uit wegens allerhande ontstekingen en blokkeringen van ingewanden(blaas en constipatie)Toen kon onze neurologe ook niet meer helpen en werd het de afdeling "geriatrie"Buiten het behandelen van de infecties enz. kreeg ik van de Geriater te horen dat,wat hen betrof, de behandeling was afgelopen,aangezien ze niets aan de gevorderde Parkinson konden doen.Tegen zijn advies in heb ik mijn man terug mee naar huis genomen,nadat hij letterlijk had gezegd""Mevrouw,die verzorging is zeer zwaar en dat zult u niet aankunnen".En,inderdaad,na een verschrikkelijke week thuis,nochtans bijgestaan door onze huisarts,heb ik hem terug moeten laten opnemen.Ik heb veel geluk gehad dat hij direct kon opgenomen worden in het RVT Vesalius in Brasschaat,waar hij met veel geduld en liefdevol is verpleegd.De medicatie voor Parkinson hielp niet meer en er werd overgeschakeld op pijnstillers wegens overal pijnen.Tenslotte moest morfine gegeve n worden en is mijn man zachtjes ingeslapen in maart ll.U mag niet vergeten,geachte Mr.Van Quickelberghe, dat de ZVP een progressieve en degeneratieve ziekte is waarbij ook nog soms een deel dementie gemoeid is.In een woord,het is een verschrikkelijke ziekte, dikwijls onderschat, die niet alleen voor de patient maar voor zijn hele omgeving gevolgen heeft.Ik moet steeds denken aan hetgeen onze huisarts gezegd heeft "ze zijn het kwaadst op degene waarvan ze het meest houden" Ik putte daar kracht uit.Het spijt mij dat ik u geen wondermiddel kan aanreiken,Parkinson is en blijft ongeneeslijk met enkel medicatie om de hersencellen zo lang mogelijk hun werk te kunnen laten doen.De psychische en fysieke aftakeling gaan onverbiddelijk voort.Ik wens u en vooral uw moeder heel veel sterkte en moed toe.Misschien helpt het haar te weten dat we reeds met velen die lijdensweg hebben moeten afleggen.Gelukkig heeft ze kinderen die haar kunnen bijstaan en opvangen wanneer ze het moeilijk heeft.Wij waren kinderloos en ik stond er alleen voor.
PS.Er bestaat een Belgische Vereniging voor Parkinsonpatienten(zie Google) die om de 3 md een brochure uitgeven met de vorderingen van onderzoeken,nieuwe medicijnen en behandelingen.Ook hebben ze gespreksgroepen en bijeenkomsten met specialisten allerhanden en die worden zowat in elke provincie gehouden.Misschien hebt u hier wat aan.Ik hoop dat mijn relaas niet te lang was en wens jullie alle moed en sterkte van de wereld toe.NOGMAALS,ALLE GEVALLEN ZIJN NIET HETZELFDE.
MVG Erna

Gepost door: Erna | 09-04-09

hallo erg interessante blog
groetjes agnes
http;//blog.seniorennet.be/3979/

Gepost door: agnes | 22-09-09

Interessante blog.
Mijn vader heeft Parkinson in een vergevorderd statum.
Hij begint nu langzaam in de dementie stadia terecht te komen.
Het beven is nog het minst erge van deze nare ziekte, achterdocht, sex- en koopverslaving, agressiviteit zijn voor ons moeilijk te dragen. Mijn vader is hierdoor in de schuldscanering gekomen en dat doet ons enorm veel pijn en verdriet. Hij begrijpt er (bijna) niets van en wil als een klein kind, van alles ...

Gepost door: Jacqueline | 28-04-14

Inderdaad is de dementie de moeilijkste periode. Het beste is om er niet tegenin te gaan maar als het om koopverslaving gaat ligt dat anders. De achterdocht en agressiviteit komt misschien voort omdat hij het zelf beseft dat zijn geheugen achteruitgaat. Mijn moeder kwam al héél vlug in een stadium van afasie, geen gevoelens kunnen tonen en geen gelaatsuitdrukkingen, geen enkel contact meer, enkel aanraking. Wij konden nog wel tegen haar praten maar ze zegde niets meer terug en ik wist ook niet of ze het begreep of niet.
Nog veel sterkte gewenst!!

Gepost door: monique | 29-04-14

De commentaren zijn gesloten.