31-07-03

Het verhaal van mijn moeder

Mijn moeder is altijd een hard werkende vrouw geweest. Met twee kinderen in huis heb je ook wel je handen vol. Altijd in de weer geweest in allerlei verenigingen. Bij de KAV, bij de ouderlingenbond. Ze reed altijd overal met de fiets naartoe. Op een gegeven moment begon het ons op te vallen dat ze regelmatig viel met haar fiets. Ze was ook altijd moe zei ze. Ze vergat al wel eens iets en had ook problemen om goed haar huishouden te kunnen doen. Ze waren met hun tweetjes en hadden een groot huis, bovendien was mijn vader bijna blind wat ook nog eens extra werk meebracht. Ze was toen ongeveer 70 jaar. Zo'n twee jaar later is bij haar de ziekte van Parkinson vastgesteld. Ondertussen was mijn vader gestorven en was het huis te groot geworden voor haar. Ze is dan verhuisd naar een appartement in de zelfde gemeente. Ik wou liever dat ze dichter bij mij kwam wonen maar ze wou in haar vertrouwde omgeving blijven. Daar heeft ze twee jaar gewoond en is dan weer verhuisd naar een serviceflatje van de gemeente. Haar geheugen was toen al erg verslechterd wat een spiijtige eigenschap is van de ziekte van Parkinson. Het werd moeilijker en moeilijker om zelfstandig te wonen, zo is het er uiteindelijk beslist met haar goedkeuren dat we een aanvraag zouden doen voor een bejaardentehuis. Daar verblijft ze nu van Februari van dit jaar. Ze heeft er haar eigen kamertje, op tijd haar eten en drinken. Ook voor ontspanning wordt er regelmatig gezorgd. Ze is eigenlijk veel te jong om in een bejaardentehuis te zijn maar door haar slechte mobiliteit was er geen andere oplossing. De andere inwoners zijn zo rond de 80 à 90 jaar.

 



22:12 Gepost door blinkie | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |