16-09-04

Tips om met mensen om te gaan

Hallo Allemaal,
 
Ik schrijf hier wat tips om met mensen met de ziekte van parkinson om te gaan.
 
Als ze willen stappen en ze zijn niet erg goed meer in het stappen, dus schuifelen of bijna vallen. Begeleid hen dan altijd in de mate van het mogelijke, geef ze best een arm want als je de twee handen vastneemt zodat jij achteruit gaat en de patiënt vooruit heb je de neiging om teveel te gaan trekken en dan kunnen de benen wel eens blokkeren.
Ze schuifelen met héél kleine soms bijna onzichtbare pasjes. Volg vooral het ritme van de patiënt, dit is héél belangrijk. Soms helpt ritmisch tellen wel eens om de stappen regelmatiger te krijgen.
Dus bij elke tel zet je een stap. Ook op een rustig ritme. Eens de patiënt het ritme gewend is kan je dat een beetje opdrijven om zo te proberen de snelheid wat te veranderen.
Altijd goed oppassen voor vallen want daar zijn ze héél gevoelig voor.
Als je stapt met de patiënt en  hij is rustig en ontspannen en denkt niet aan zijn ziekte zal hij spontaner beginnen lopen. Dit is niet altijd mogelijk om dat gedaan te krijgen maar het is wel zo.
 
Laat hem bij het aankleden zoveel mogelijk zelf nog doen indien mogelijk. Wees niet te snel behulpzaam om te zeggen kom ik zal het wel doen. Als hij het vraagt is dat geen probleem maar laat het de patiënt eerst zelf proberen. Parkinpatiënten zijn altijd héél traag in hun bewegingen. Heb geduld.
 
Als zijn geest niet zo goed meer is en vergeet al eens iets waar hij het gelegd heeft. Wees dan niet boos en zeg dat je het samen zal zoeken. Meestal weet hij nog wel dat hij het verkeerd heeft gelegd en ze kunnen daardoor erg in de war zijn. Heb daar begrip voor.
 
Ik hoop dat ik jullie zo een beetje heb kunnen helpen. Als je nog vragen hebt, smijt ze op de shoutbox en ik zet het antwoord hier.
 
Groetjes,
 
 
Blinkie
 

21:04 Gepost door blinkie | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

dagmenu weet je mss een dagmenu voor een parkison patient k heb er een nodig voor mijn werkstuk b.v.d mail me terug ! gr. chantal

Gepost door: chantal | 05-03-06

Communicatie Hi,
Leuke blog, maar wel een klein puntje die ik graag had gezien op je site.
Ik zie namelijk wel hoe je tips geeft aan parkinson zorgvragers over de communicatie, maar eigenlijk geen tips over hoe te communiceren met de zorgvrager zelf.
Want dat vraag ik mij eigelijk af, wat kan ik doen als zorgverlener voor een Parkinson zorgvrager.

Nienke

Gepost door: Nienke | 26-06-06

parkison hallo,mijn vader heeft al 8 jaar parkison,en het laatste jaar gaat het vreselijk snel. Hij word door de medicatie erg achterdochtig en agressief,hij denkt dat mijn moeder met iedereen een verhouding heeft en dat ik gif door zijn eten wil gooien,dat mijn man zijn bank rekening leeg wil halen, het is om moedeloos van te worden. Herken je er iets van??? Graag hoor ik er iets over. groetjes hilda

Gepost door: hilda | 01-05-07

parkison sorry,maar een paar weken geleden heeft er iemand iets aan mij gevraagt over mijn vader,maar ik weet niet meer wie dit was,heb het mailtje per ongeluk verwijderd,mijn excuses daarvoor. Stuur alsjeblieft nog een keer een mailtje. groetjes hilda

Gepost door: hilda | 15-07-08

wie kan mij helpen aan een goed ewerkstuk over parkinson ? spoed!! hallo ik zou willen vragen of er iemand is die mij aan een goed werkstuk zou kunnen laten komen over de ziekte van parkinson het moet geen stuk zijn die van internet af is geplukt etc maar een zelf liefst uitgebreide geschreven of getypt stuk met inleiding /vragen /samenvatting(uitgebreid) in eigen woorden.nu ik heel erg weinig tyd meer over heb nadat mijn vorige werkstuk onvoldoende was is dit wel erg belangrijk voor mij wie oh wie kan mij helpen hiermee ?
liefst deze week nog anders zak ik gegarandeerd vanwege mijn punten hiervoor.
mag het nog 1 keer overdoen maar heb mijn best gedaan (20 blz) de leraar zegt bij hoog en laag dat het van internet is en ik heb wel wat overgenomen van internet maar niet alles ben er zelf 1 week mee zoet geweest (12 uurtjes denk ik)
zou erg blij mee zijn als ioemand mij kan helpen en mijn reddende engel kan zijn
alvast hartelijk dank

Gepost door: alex | 12-05-09

hulpvraag hoi hilda .

Gepost door: willeke | 25-01-10

ik..steven paelinck Ik ben een doodgewone jongen uit de straat die geboren werd op 22mei 1971, een mooie dinsdagmorgen om nooit te vergeten.
The Rolling Stones kwamen op 22 mei 1971 op de eerste plaats in de Billboard album lijst in Amerika, met de LP Sticky Fingers, en ik had juist in men moeder haar buik gezeten voor 9maanden met men tweelingzus sandra en mij hadden ze maar steve genoemd.
Nooit had ik kunnen denken dat ik 32jaar later Parkinson zou krijgen, een ziekte die heel mijn leven veranderde, een leven dat ik niemand zou willen geven, al was het maar voor even!
Het begon allemaal in de zomer van 2004, ik zal het nooit vergeten, ik werkte al enkele jaren op een Amerikaans bedrijf “Dupont De Nemours”toen ik plots hevige pijn kreeg in mijn 2voeten!
Geen paniek dacht ik, het zal wel overgaan misschien een beetje teveel aan sport gedaan, maar niets was minder waar.
De pijn bleef zich maar herhalen en uiteindelijk gingen we naar een specialist voor de voeten.
De man met de witte schort vertelde me dat ik platvoeten had en dat de pijn wel weg ging al ik steunzolen zou dragen die juist aan men voeten zouden passen.
Ik zo blij als een kind dat een snoepje kreeg terug naar huis met men moeder(Denise was haar naam, en een god voor mij)wetende dat de man had gezegd dat de pijn wel na enkele weken zou verdwijnen.
Één week,2weken,3weken gingen voorbij en de pijn bleef zich maar herhalen en ik begon hevige pijn in men rechterbeen te krijgen.
Mijn been begon ik te slepen en de pijn ging maar niet weg in men 2 voeten, toen heeft men vriendin aan de noodrem getrokken, hier klopte iets niet, die was niet normaal, de pijn zou moeten weggaan en ik kreeg nog meer symptomen!
Mijn huisarts Dr.Knop(een fijne man altijd klaar voor een grapje)verwees me toen door naar het ziekenhuis in Duffel waar ik voor enkele dagen moest vertoeven omdat ik verschillende tests moest ondergaan en dan ging blijkbaar niet op één dag!
De eerste dag gingen ze me naar een kleine kamer waar ze een EEG(Electro Encefalo Gram) van de hersenen gingen doen.
Een EEG verschaft de arts informatie over het functioneren van delen van de hersenen. Voor dit onderzoek kreeg ik een twintigtal metalen plaatjes (elektroden) op het hoofd geplakt. Deze elektroden meten kleine elektrische spanningen op men hoofdhuid. Die spanningen zijn afkomstig van elektrische stroompjes waarmee zenuwcellen in men hersenen met elkaar in verbinding staan. Via een versterker maakt men de verschillen in elektrische spanning zichtbaar op bewegend grafiekpapier. Deze registratie neemt 20 tot 30 minuten in beslag. Het totale onderzoek vergt 45 tot 60 minuten.
De tweede dag gingen ze een lumbaalpunctie uitvoeren, ( Een lumbaalpunctie is een onderzoek dat via een ruggenprik onder in de rug plaatsvindt. Voor dit onderzoek heeft de neuroloog ongeveer 10 ml hersenvocht (liquor) nodig uit de wervelkolom. Dit vocht wordt aangemaakt in de hersenen en zit tussen de vliezen rond de hersenen en het ruggenmerg. Het dient onder andere als stootkussen om hersenen en ruggenmerg te beschermen. Onderzoek van hersenvocht kan informatie geven over aandoeningen van de hersenen, het ruggenmerg, de zenuwwortels en de hersenvliezen. Soms kan de neuroloog dit direct zien, maar het hersenvocht gaat tevens voor onderzoek naar het laboratorium.
Ik moest met een bolle rug aan de rand van men bed zitten zodat ze een lange fijne naald in men rug konden plaatsen, jongens wat was dat een helse pijn, ieder deeltje in mijn lichaam heeft dat toen mogen voelen.
Toen ik terug in mijn bed lag vertelde de arts die me de prik had toegediend, dat ik zeker het eerste 24u niet mocht bewegen omdat anders de opening van de prik kon bloeden en zo zou ik hevige hoofdpijn en braakneigingen krijgen.
Zo gezegd zo gedaan, maar blijkbaar klopte die theorie van die arts niet zoals hij gezegd had, want de volgende dag werd ik wakker niks aan de hand, de vogeltjes begonnen te fluiten en de zon begon in mijn gezicht schijnen, dus ik dacht laten we eens stilletjes opstaan.
Barstende hoofdpijn begon ik te krijgen en alles begon te draaien, ik voelde me net John travolta in saturday night fever, ik voelde me misselijk toen plots de verpleegster binnen kwam die zij dat ik snel terug in men bed moest gaan liggen!
De plaats waar ze de lumbaalpunctie hadden toegebracht was terug beginnen bloeden en de enige methode om dit te doen stoppen is(u raad het nooit)terug op dezelfde plaats de naald inbrengen.
14dagen heb ik Hevige hoofdpijn gehad van het begin van de dag tot ik in slaap viel van de pijn.
Later moest ik terug komen bij de neuroloog voor de resultaten van het onderzoek en het strafste van de zaak was dat ze het eigenlijk niet zo goed wisten”het zou wel weg gaan, geef het wat tijd”zijden ze.
Moest ik daarvoor zo afgezien hebben, woedend was ik, daar stond ik dan met vragen en geen antwoorden.
Een paar weken laten ben ik naar het OPZ (Het OPZ is een open en geïntegreerd psychiatrisch kennis- en dienstencentrum waar elke medemens in psychische nood terechtkan)geweest, daar had ik een afspraak met DR. Viane een neurologe die zich voornamelijk bezighield met jonge parkinson patienten.
Het was een vriendelijk persoon, warm en begripvol en ze vertelde me wat men allemaal in het OPZ deed, want je kon er zelfs verblijven voor rehabilitatie.
Ze vertelde me dat de oorzaak van men symptomen te wijten waren door de thinners en de verf waar ik in werkte(Dupont de Nemours is een Amerikaans bedrijf dat verf produceerde voor de automobielsector), ze noemden het “de schilders ziekte”, en het kon kloppen want inderdaad de symptomen voor die schilders ziekte waren dezelfde als bij mij het geval was.
Hoera we wisten het, ik de volgende dag met papieren van de neurologe naar mijn werkgever, daar vertelde ik hen dat ik 3maanden thuis moest blijven zodat ik niet contact kon geraken met de producten waar ik mee werkte en dat de symptomen dan zouden moeten verdwenen zijn.
Ik met volle moed naar huis,3maanden platte rust dacht ik in de zomer wat had ik nog meer kunnen verlangen en dan gedaan met die last in mijn benen!
Dagen gingen voorbij, het werden weken en na 3maanden was die symptomen nog steeds hetzelfde gebleven, verdomme dacht ik bij mezelf wat kan dat nu toch zijn en toen begon ik fel te beven in mijn rechterarm, ik bleef maar beven en het hield niet op, wat was hier aan de hand dit had ik nog nooit meegemaakt!

Mijn vriendin”Nele”een schat van een vrouw en altijd even bezorgd studeerde toen in Brussel aan de VUB voor een doctoraat in de medische wetenschappen, zij me dat ik toch eens naar een neuroloog zou moeten gaan omdat zij die symptomen toch maar raar vond!
Enkele weken later had ik een afspraak kunnen bemachtigen bij een zekere Dr.Flamez, een neurologe die al wat naam had gemaakt in het medische wereldje.
Ze zij me dat het beter was dat ik eerst enkele scans zou moeten ondergaan om zo een betere kijk te kunnen krijgen voor de oorzaak van mijn symptomen!
Wat een hel was die dag, eerst moest ik bij een anesthesist komen die me 2spuiten met radioactieve vloeistof zou geven(die vloeistof was bedoeld om zo meer te kunnen zien op de scans), daarna moest ik 2volle uren wachten om die vloeistof zijn weg te banen tot in mij hersenen.
Het was lang wachten toen er plots iemand opdook die mijn naam vernoemde, het was een jong verpleegstertje die me vertelde dat ik naar de deur moest gaan met een radioactief pictogram erop geplakt!
Wat ging er nu allemaal gebeuren spookte door mijn hoofd, ik naderde de deur en ging beleefd binnen, het was een grote witte ruimte met een cilindervormig toestel.
Voor de scanner waar ik moest in liggen was een groot venster waar een persoon zat met allemaal computers en schermpjes die de scanner moest bedienen.
Ik moest rustig op een soort draagberrie liggen waarop ik werd vastgebonden zodat mij hoofd altijd op dezelfde plaats zou zijn, dan werd ik in de scanner geschoven als een hotdog tussen een broodje!
Met maar 2cm ruimte tussen mijn neus en de binnenkant van het toestel moest ik maar liefst 20min.Stil blijven liggen zodat ze foto’s konden trekken van de binnenkant van mijn hoofd!
Geloof me er zijn betere plaatsen om je 20min door te brengen maar het moest gewoon gebeuren dus geen gezeur.
Na dat ik uit de scanner letterlijk bevrijdt werd, zo voelde ik het toch aan, moest ik me terug aankleden en dan zouden de resultaten na 45minuten klaar zijn.
Ik moest terug naar de wachtkamer gaan en ze zouden me daar komen halen zodra de neurologe klaar was met de diagnose.
Toen ik terug bij de neurologe moest komen was er een oude man ons kom vergezellen die zich met een Hollands accent voorstelde als een of andere bekende neuroloog.
Ik krijg er nog steeds tranen van in men ogen toen de man naar me opkeek en met weinige woorden zij dat ze Parkinson hadden vastgesteld bij mij!
Mijn wereld viel op dat moment als een kaarten huisje in elkaar, hoe kon dat nu ik was net 32jaar, dat was me toch altijd verteld in de volksmond dat het een ouderdom ziekte was!
Tranen dat ik toen gelaten heb dat kan je niet voorstellen, opeens wordt je letterlijk tegen de grond gedrukt, ontroostbaar als een kindje van een paar weken, dat nog zijn papflesje moest krijgen!
Ik weet nog goed dat ik de hele rit van Brussel naar Mechelen weende met men zus, het was de langste rit dat ik ooit gereden heb!
Later ben ik dan Naar Antwerpen verhuisd voor verder onderzoek bij een zekere DR.Barbara Pickut, een neurologe, een lieve vrouw met een hart op de goede plaats en ook iemand die haar ganse loopbaan bijna letterlijk gewijd had naar het onderzoek van parkinson.
We zijn nu 6jaar verder en ik ben blij dat ik haar ben tegen gekomen, want door haar heb ik nog steeds een leven, niet het leven dat ik wou maar een leven dat nog leefbaar is!
Elke dag is een strijdt, een lange weg die soms geen einde heeft, een strijd in je hoofd, de angsten, het verdriet, je kunt je echt niet voorstellen hoe het leven met parkinson is tot je er oog in oog mee staat, de mensen die spijtig genoeg ook parkinson hebben weten precies wat ik bedoel!

Gepost door: steven paelinck | 18-02-10

help mijn tekst hier verwijderen!! kan iemand mijn text verwijderen hier met mijn email?? zie onderstaande tekst

12-05-2009, 17:59:59
wie kan mij helpen aan een goed ewerkstuk over parkinson ? spoed!!
hallo ik zou willen vragen of er iemand is die mij aan een goed werkstuk zou kunnen laten komen over de ziekte van parkinson het moet geen stuk zijn die van internet af is geplukt etc maar een zelf liefst uitgebreide geschreven of getypt stuk met inleiding /vragen /samenvatting(uitgebreid) in eigen woorden.nu ik heel erg weinig tyd meer over heb nadat mijn vorige werkstuk onvoldoende was is dit wel erg belangrijk voor mij wie oh wie kan mij helpen hiermee ?
liefst deze week nog anders zak ik gegarandeerd vanwege mijn punten hiervoor.
mag het nog 1 keer overdoen maar heb mijn best gedaan (20 blz) de leraar zegt bij hoog en laag dat het van internet is en ik heb wel wat overgenomen van internet maar niet alles ben er zelf 1 week mee zoet geweest (12 uurtjes denk ik)
zou erg blij mee zijn als ioemand mij kan helpen en mijn reddende engel kan zijn
alvast hartelijk dank

Gepost door: alex | 22-02-10

De commentaren zijn gesloten.